Zonnebedden Stress

23-08-2018

Het verbaasd me, iedere keer weer.
Het reserveren door hotelgasten van zonnebedden bij het zwembad.
Wat beweegt mensen om in alle vroegte op te staan? Een handdoek op een zonnebed te leggen en daarmee deze zichzelf toe te eigenen, zonder gebruik te maken van de zonnebedden?

Er zijn zelfs fanatiekelingen die om half acht 's morgens een vreugde sprongetje maken, wanneer het gelukt is en daarna hun weg vervolgen richting restaurant voor het ontbijt.
Tijdens het ontbijt schijnt met enige regelmaat het plan te wijzigen. Men besluit om te gaan shoppen of aan een excursie deel te nemen.
De handdoeken laat men gemakshalve liggen. Tja.. het kan zijn dat er later op de dag nog een duik in het zwembad genomen gaat worden. Toch?
Ik aanschouw het tafereel met enig afschuw. Ik erger me, maar probeer te verwonderen. Deze hotelgasten belemmeren andere gasten om op eerlijke wijze een zonnebed te genieten.

Volgens het hotel is het 'verboden' om zonnebedden te reserveren. Maar na een aantal dagen braaf deze regel te hebben opgevolgd, moeten wij concluderen dat we iedere dag 'achter het net vissen'.
Ik besluit mijn 'waarden en normen' over boord te gooien.
Morgen is onze laatste dag, dus onze laatste kans.
Ik zal in alle vroegte op staan en vier zonnebedden bezetten met onze handdoeken. Een kans creëren op een relax dagje aan het zwembad.

Na een halve nacht wakker liggen met de vraag of ik mezelf hier echt toe wil verlagen, gaat de wekker. Ik kijk naar buiten en zie mensen druk in de weer bij het zwembad. Ik moet snel zijn, schiet in een rok, gooi een wit hemdje over mijn ontblootte bovenlijf, gris vier handdoeken van de lijn en sluit zachtjes de hoteldeur. Met een katerig gevoel begeef ik me naar de lift die vol staat met mensen, ... zonder handdoeken. Het schaamrood staat me rond de kaken en ik verafschuw mezelf.
Na het vinden van vier zonnebedden bij het zwembad loop ik met gemengde gevoelens terug naar de hotelkamer. Niks vreugdesprongetje. Ik plof neer op het bed en sluit mijn ogen.
'Wat erg' ... gonst het door mijn hoofd.

Tijdens het ontbijt kijk ik door het immens grote raam naar buiten richting zwembad. Zenuwen gieren door mijn lijf. Zullen onze handdoeken er nog liggen? Gefocust speur ik het zwembad af. Vier vrolijk gekleurde handdoeken lachen me vriendelijk toe. Ze liggen er nog, de schatten.
Na het ontbijt snel ik naar het zwembad voor een frisse duik. Daarna vervolg ik mijn weg naar yoga en hoop daar ik mezelf weer terug te vinden.
Hiertoe laat ik me nooit, maar dan ook echt nooit meer verleiden.